မဲလုံး (ေဖျမင့္)

Posted on Posted in ဝတၳဳတို

လူေတြဟာ ငါ႔မ်က္ႏွာကိုခ်ည္း ၾကည့္ေနၾကတာပဲ။ ေျခေထာက္ေတြကို ဘာလို႔မၾကည္႔ၾကတာလဲ။ ေျခေထာက္ေတြကိုၾကည့္မိရင္ သံႀကိဳးေတြျမင္သြားၿပီး ေျဖေပးဖို႔စိတ္ကူး ရခ်င္ရၾကမွာဟု သူေမွ်ာ္လင့္ ေနမိသည္။ သူတစ္ခါမွ်မျမင္ဘူးေသာ လူတစ္ေယာက္ ပိုင္ရွင္ႏွင့္အတူ သူ႔ဦးေခါင္းနား ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။

 

မဲလုံး

ပန္းခ်ီ ၀ဏၰေဇာ္
ပန္းခ်ီ ၀ဏၰေဇာ္

မဲလံုးက ဆရာ၀န္မဟုတ္သျဖင္႔ သူ႔ေရာဂါ ဘာမွန္း မသိေခ်။ သို႔ေသာ္ သူၾကာၾကာခံေတာ႔မွာ မဟုတ္ မွန္းေတာ့ အလိုလိုသိေနသည္။ သူ႔မွာဆက္လက္ ရွင္သန္ႏိုင္ေလာက္သည့္ခြန္အား မရိွေတာ့။ စင္စစ္ ရွင္သန္ခ်င္သည္႔စိတ္ဓာတ္ပင္ မရိွေတာ႔။ တစ္သက္လံုး မတ္တတ္ မတ္တတ္ ဆိုသလိုေနလာခဲ႔ရာက ယခုေတာ့ ေန႔လည္ေၾကာင္ ေတာင္ပင္ ေျမျပင္မွာ ၀ပ္စင္းခ်င္ေနၿပီ။ တံုးလံုးပက္လက္ႀကီးသာ လွဲ၍ေန ခ်င္ၿပီ။ သူ႔သခင္ေတြ မဲလံုးအနီးသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ သူသြားေတာ႔မည္ဆိုတာ သည္လူေတြ သိေနၾက သည္ပဲဟု မဲလံုးေတြးမိသည္။

သို႔ေသာ္ သူ မအံ႔ၾသပါ။ သည္လူေတြသည္ တစ္သက္လံုး သူ႔ကိုခိုင္းေစလာၾကသူမ်ား၊ သူ႔ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု စီမံ ခန္႔ခြဲလာၾကသူမ်ား၊ သူ႔ဘ၀တစ္ခုလံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ ျခယ္ လွယ္ၾကသူမ်ားျဖစ္၍ သူ႔အေၾကာင္း သူ႔ထက္ပင္ သိၾကမည္ဆိုလွ်င္လည္း မဲလံုးအံ႔ၾသမိမည္ မဟုတ္ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ သည္လူေတြကို တစ္ခုေလာက္ မဲလံုးေတာင္းပန္ခ်င္သည္။ သူ႔ေရွ ႔ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းမွာ ခ်ည္ေႏွာင္ ထားသည္႔ သံႀကိဳးကို သူမေသမီ တဒဂၤကေလး ျဖစ္ျဖစ္ ေျဖေပးပါဟူ၍ပဲျဖစ္သည္။

သံႀကိဳး အတုပ္အေႏွာင္ကင္းေသာဘ၀၊ တစ္သက္လံုး ေမွ်ာ္မွန္းတမ္းတခဲ႔ရသည့္ လြတ္လပ္ေသာ ဘ၀ကို ယခုေနာက္ဆံုးအခ်ိန္က်မွပင္ သူအမြတ္သိပ္ႀကီး မြတ္သိပ္ေနမိေတာ႔သည္။ သို႔ေသာ္ စင္စစ္ေတာ့လည္း ေႏွာင္ႀကိဳးမဲ႔ေသာဘ၀၏ အရသာ၊ လြတ္လပ္ေသာဘ၀၏ အရသာဆိုသည္ကို သူေသေသခ်ာခ်ာပင္ မွန္းဆမိေတာ့သည္မဟုတ္။

သည္ဘ၀မ်ိဳးႏွင့္ေ၀းေနတာၾကာခဲ႔ၿပီ။

ေတာထဲမွာေဆြအုပ္မ်ိဳးအုပ္ႏွင့္ လြတ္လပ္စြာ လွည္႔လည္သြားလာေနထိုင္ခဲ႔ရသည့္ဘ၀။ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္း စားလိုက္ ၀ါးလိုက္ ျမဴး တူးေပ်ာ္ပါးလိုက္ႏွင့္ ေနထိုင္ခဲ႔ရသည့္ ဘ၀။ ကိုယ္႔ေျခေလးေျခာင္းလံုးကို ကိုယ္ပိုင္ၿပီး ကိုယ့္ေက်ာေပၚမွာလည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ တင္ေခၚစရာ မလို၊ ဘယ္အေလးအလံေတြကိုမွလည္း တြန္းထိုးဆြဲငင္ေနစရာမလိုသည့္ဘ၀။ ယခုေတာ႔ သည္ဘ၀သည္ သူမည္မွ်ပင္ တမ္းတသည္ဆိုေစ အာရံုထဲတြင္ကား ၀ိုးတ၀ါးမွ်သာ ရိွေတာ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာၿပီျဖစ္သည့္ ယေန႔ကာလတိုင္ သူ႔ေခါင္း ထဲတြင္ ျပက္ျပက္ ထင္ ထင္ ျမင္ေနဆဲ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကား ရိွေနသည္။

လြတ္လပ္ေသာ ဘ၀နိဂံုးခ်ဳပ္ေသာေန႔။

ကၽြန္ဘ၀သို႔က်ေရာက္ခဲ႔သည္႔ေန႔။

******************************

သူတို႔ဆင္အုပ္က်က္စားရာအနီးတ၀ိုက္မွာ လူသတၱ၀ါအခ်ဳိ႕ေရာက္ရိွေနတာ သူတို႔သတိျပဳမိၾကသည္။ ေတာထဲမွာရိွသည္႔ အျခားသတၱ၀ါမ်ိဳးစံု၏ သေဘာကို သူတို႔သိၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လူဆိုေသာ သတၱ၀ါ၏သေဘာသဘာ၀ကိုမူ သူတို႔မသိၾက။ ထိုသူတို႔၏အေလ႔အထကို သူတို႔ နားမလည္။ မကၽြမ္းက်င္။

မကၽြမ္းက်င္သည္႔အတြက္ေၾကာင္႔ သူတို႔သည္ ထိုလူဆိုေသာ သတၱ၀ါကို သတိထားၾကသည္။ ေၾကာက္ၾကသည္။ ေရွာင္က်ဥ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ေၾကာက္ရင္း ေရွာင္ၾကဥ္ရင္းပင္ လူ၏ေထာင္ေျခာက္တြင္းသို႔ သူတို႔သက္ဆင္းခဲ႔ၾကျခင္း ျဖစ္ေခ်သည္။

ထိုေန႔က ေတာထဲမွာ အ၀ီစိပြက္ေလသည္။

ပတ္ပတ္လည္ ေတာတခြင္လံုးမွာ ေၾကာက္မက္ဘြယ္ ဆူညံသံမ်ား ရုတ္တရက္ အဆက္မျပတ္ ထြက္ေပၚသည္။ သည္အသံေတြသည္ လူတို႔ဖန္တီးသည္႔ ေသနတ္သံ၊ ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္သံ၊ တံုးေခါက္သံ၊ သံပံုးတီးသံ၊ ေအာ္သံဟစ္သံမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း မဲလံုးတို႔မသိႏိုင္။ သူတို႔သိသည္မွာ ေၾကာက္မက္ဘြယ္ တစ္ခဲနက္အသံႀကီးမ်ား အဆက္မျပတ္ေပၚထြက္ေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

သည္အသံဗလံမ်ားႏွင္႔အတူ မီးေတာက္မီးလွ်ံေတြလည္း အရပ္မ်က္ႏွာအႏွံ႔အျပားမွာ ေျခာက္ျခားစရာ ျမင္ေတြ႔ၾကရသည္။ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခား ရသည့္အခ်ိန္အခါမ်ိဳး၌ သူတို႔အားကိုးရာသည္ အဘ စြယ္စံုႀကီး ျဖစ္၏။ အဘစြယ္စံုႀကီးေျပးရာေနာက္သို႔ သူတို႔အားလံုး ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ၾကေလသည္။ သစ္ပင္ သစ္ကိုင္းႏွင့္ ခ်ံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းတို႔သည္ သူတို႔ဆင္အုပ္ႀကီးေအာက္တြင္ ျပားျပား၀ပ္၍ က်န္ရစ္သည္။ တစ္ေတာလံုးသည္လည္း လူတို႔လုပ္ေသာ အသံမ်ားထက္ပင္ ပို၍ဆူညံ ပို၍ေျခာက္ျခားဖြယ္ေကာင္းသည့္ဆင္အုပ္ႀကီး၏ ထိတ္လန္႔ တၾကား ေအာ္သံဟစ္သံ ေျပးလႊားသံမ်ားေၾကာင့္ ကမာၻပ်က္သည္႔ႏွယ္ ပြက္ပြက္ညံလ်က္ရိွေလသည္။

က်ံဳး …

ေရွ ႔လည္း မတိုးႏိုင္၊ ေနာက္လည္းမဆုတ္ႏိုင္ေသာအေနအထားမ်ိဳး ေတာထဲမွာမဲလံုး တစ္ခါမွ် မႀကံဳစဖူးခဲ႔။ ရိွသမွ် အဆီးအတားကို အုပ္စုႀကီး၏အင္အားျဖင့္ တရၾကမ္းဖယ္ရွားကာ ကမူးရႈးထိုးေျပးလႊားခဲ့ရာက ရုတ္တရက္ ေရွ ႔မတိုးႏိုင္ ေနာက္မဆုတ္ႏိုင္ေဘးဘီပင္ မလွည့္ႏိုင္သည့္ ထူးဆန္းေသာ အက်ဥ္းအက်ပ္တစ္ခုထဲသို႔ လွ်ပ္တျပက္ေရာက္သြားေသာအခါ မဲလံုး ေသြးပ်က္မတတ္ ထိတ္လန္႔သြားမိသည္။

က်ံဳးထဲမွာပိတ္မိေနၾကၿပီ။

ထံုးစံအတိုင္း အဘစြယ္စံုႀကီးကို အားကိုတႀကီး လိုက္ရွာၾကည့္သည္။ အဘစြယ္စံုႀကီးသည္ နံေဘးနံရံရိွ သစ္လံုးတိုင္ႀကီးမ်ားကို တအားတို႔ေ၀ွ႔ ကာ ၿဖိဳဖ်က္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းေနသည္။ သစ္လံုးတိုင္ေတြ ယိုင္၍ယိုင္၍သြားသည္။ သည္တိုင္ေတြယိုင္လဲသြားလွ်င္ သူတို႔အားလံုး ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကမည္။ မဲလံုးတို႔ေမွ်ာ္လင္႔တႀကီးၾကည္႔ေနဆဲ ရုတ္တရက္အလြန္ျပင္းထန္ က်ယ္ေလာင္ေပါက္ကြဲေသာအသံႀကီး တစ္ခု အနီးကပ္ၾကားလိုက္ရသည္။ အဘစြယ္စံုႀကီး တံု႔ခနဲျဖစ္သြားၿပီး တျဖည္းျဖည္း ဖင္ထိုင္က်သည္။ အဘ၏နားသယ္စပ္ဆီမွ နီရဲေသာ ေသြး စီးေၾကာင္းတစ္ခု စီးဆင္းက်လာသည္။ ထို႔ေနာက္ စြယ္စံုႀကီးေဘးတိုက္လဲက်သြားၿပီး နာက်င္စြာ ညည္းညဴေအာ္ျမည္သည္။ သို႔ေသာ္ ခဏမွ်သာၾကာသည္။ အသံတိတ္သြားၿပီး ခႏၶာကိုယ္ႀကီးလည္း မလႈပ္မယွက္ ၿငိမ္သက္သြားေလသည္။

အဘစြယ္စံုႀကီးက်ဆံုးသြားျခင္းႏွင္႔အတူ မဲလံုးတို႔လြတ္လပ္ေသာဘ၀လည္း နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ရေလသည္။

******************************

 

သို႔ေသာ္ မမွန္းဆႏိုင္ေသာအေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ တစ္ေန႔ေသာအခါ မိမိအလိုအေလ်ာက္ လြတ္ေျမာက္ေလမလား ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ကေလးတစ္ခုကမူ သူ႔ရင္ထဲတြင္ကိန္းေအာင္း၍ ေနခဲ႔သည္။ စင္စစ္ သည္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကာင့္ပင္ မဲလံုးသည္ ….

 

123ab

သူ႔ခႏၶာကိုယ္ အေသြးအသားထဲ သူ႔ဦးေႏွာက္ႏွင့္ သူ႔ႏွလံုး သားထဲမွ အရိုင္းစိတ္ကို ေလ႔က်င္႔ခန္းအမ်ဳိးမ်ဳိး သင္တန္း အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင္႔ ခ်ဳိးဖ်က္ေဖာက္ ထုတ္ခဲ႔ၾကသည့္ ရွည္လ်ားေသာ ငရဲခန္းကာလကိုကား မဲလံုးျပန္မေတြးခ်င္။ သူ႔လည္ကုပ္ေပၚ လူတစ္ေယာက္ပထမဆံုး ခြစီးခံရသည့္ အျဖစ္ကို သတိရ လွ်င္ပင္ သူမ်က္ရည္ လည္လာသည္။

တကယ္ေတာ့ မဲလံုးသည္ ခြန္အားဗလႀကီးမားေသာ္ လည္း ေဒါသ အာဃာတနည္းပါးသူ၊ အစြယ္ႏွစ္ေခ်ာင္း ၿပိဳင္းၿပိဳင္းရိွေသာ္လည္း တိုက္လို ခိုက္လိုစိတ္ ကင္းမဲ့ သူျဖစ္ခဲ့သည္။ လူသခင္မ်ားကို ေတာ္လွန္ေဖာက္ဖ်က္ကာ ကၽြန္ဘ၀မွလြတ္ေျမာက္ထြက္ေျပးဖို႔ မဲလံုးတစ္ခါမွ် မႀကိဳးစားဘူး ခဲ႔။ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္သည္ဟူေသာ ယံုၾကည္ ခ်က္ေရာ၊ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ႀကိဳးပမ္းမည္ ဟူေသာ စိတ္ဓာတ္ပါ သူ႔ရင္ထဲမွာ တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါမွ်ပင္ ပီျပင္ ထင္ရွားစြာ မျဖစ္ေပၚဘူးခဲ့။ သူ႔တစ္သက္လံုး လူတို႔ခိုင္းသမွ် ေစသမွ်ကိုသာ ေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္ကာ သေဘာေကာင္းေသာ ဆင္ႀကီးဘ၀၌ က်ိဳးႏြံစြာေနထိုင္ခဲ့သည္။ စင္စစ္လည္း အဘစြယ္စံုႀကီးက်ဆံုးခ်ိန္တြင္ သူ၏အရိုင္းစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ရိုင္းသတၱိမ်ား တစ္၀က္ကုန္ခဲ႔၍ ေလ႔က်င့္ သင္တန္းဆင္းကာလတြင္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ကုန္ဆံုးသြားခဲ့သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ ထိုကာလမွစ၍ မဲလံုးရင္ထဲ၌ အေႏွာင္အတည္းမွ ကင္းလြတ္လိုေသာဆႏၵႏွင့္ အေႏွာင္အတည္းခံဘ၀တြင္ေနရျခင္းအတြက္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲျခင္း ခံစားမႈ မ်ားမွတပါး အျခားမရိွေတာ႔။

သို႔ေသာ္ မမွန္းဆႏိုင္ေသာအေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ တစ္ေန႔ေသာအခါ မိမိအလိုအေလ်ာက္ လြတ္ေျမာက္ေလမလား ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ကေလးတစ္ခုကမူ သူ႔ရင္ထဲတြင္ကိန္းေအာင္း၍ ေနခဲ႔သည္။ စင္စစ္ သည္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကာင့္ပင္ မဲလံုးသည္ လူတို႔လက္တြင္သည္မွ် အသက္ရွည္ရွည္ ေနႏိုင္ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူႏွင့္အတူ အဖမ္းဆီးခံရသည္႔အထဲမွ မဲမႀကီးဆိုလွ်င္ ေလ႔က်င့္သင္တန္းေပးခံရစကာလမွာပင္ ရင္ကြဲနာျဖင့္ကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္။ တမိႈင္မိႈင္ တေတြေတြႏွင့္ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ႔စြာအလုပ္လုပ္ရင္း သူ႔ထက္ေစာစီးစြာ ေသဆံုးခဲ့ၾကသူေတြ ကိုလည္း မဲလံုး ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရၿပီး ျဖစ္သည္။

အဆိုးဆံုးကေတာ့ ဘညိဳ ျဖစ္သည္။ ဘညိဳသည္ ဆင္သမားေတြ ၀ိုင္း၀န္းရိုက္ပုတ္ေအာ္ဟစ္ေန ၾကသည့္ၾကားကပင္ ကိုယ္႔ႏွာေမာင္းကို ကိုယ္တက္နင္းကာ အဆံုးစီရင္သြားခဲ့သည္။ ဘညိဳ၏လုပ္ရပ္ ကို ခ်ီးမြမ္းရမလား၊ အျပစ္တင္ရမည္လား မဲလံုးမေ၀ခြဲတတ္။ သို႔ေသာ္ ဘညိဳ လုပ္သြားပံုကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိတိုင္း အႀကီးအက်ယ္တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားရစၿမဲ။ သည္ျမင္ကြင္းကို ခ်က္ခ်င္းျပန္လည္ေမ့ပစ္ႏိုင္ရန္ သူအတင္းႀကိဳးစားစၿမဲျဖစ္သည္။

*******************************

စင္စစ္ မဲလံုးေမွ်ာ္လင္႔ထားျခင္းသည္ လူတို႔၏စိတ္သေဘာႏွင္႔ပတ္သက္၍အကဲခတ္မွားျခင္းေၾကာင္႔ လည္း ျဖစ္သည္။ မဲလံုး၏စိတ္၌ မိမိသည္ လူတို႔ခိုင္းသမွ်ေစသမွ်ကို မညည္းမညဴေဆာင္ရြက္ေပးလွ်င္ တစ္ေန႔ေသာအခါ မိမိအေပၚ ေစတနာတံု႔ျပန္လိမ့္မည္၊ မဲလံုးႀကီး သြားလိုရာ သြားေတာ႔ဟု ႀကိဳးေျဖေပး လိမ္႔မည္ဟူ၍ တစ္ခါတစ္ရံ ေမွ်ာ္လင္႔ေနမိသည္။ တစ္ခါတစ္ရံလည္းလူေတြမွာ တစ္ေန႔ေသာအခါ လုပ္စရာကိစၥ ၀ိစၥေတြၿပီးစီးသြားၿပီး သူတို႔အရပ္သို႔ သူတို႔ျပန္သြားၾကကာ မိမိတို႔အား မိမိတို႔သဘာ၀ အတိုင္း ေတာထဲတြင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနၾကရန္ ထားပစ္ခဲ့ၾကလိမ့္မည္ဟုလည္း မေရမရာ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတတ္ေသးသည္။

သို႔ေသာ္ လူတို႔၏ကိစၥ၀ိစၥမ်ားမွာ ၿပီးဆံုးသည္ဟူ၍ မရိွခဲ႔ေခ်။ လူေတြလက္ထဲေရာက္ရိွၿပီး သူတို႔ အမိန္႔ေပးစကားမ်ားကို နားလည္ေအာင္ သင္ၾကားၿပီးသည့္အခ်ိန္ကစ၍ သစ္လံုးေတြကို ဦးေခါင္းႏွင့္ တြန္းေရႊ႕သည့္အလုပ္၊ သစ္လံုးရွည္ကို ႀကိဳးႏွင္႔ဆြဲသည္႔အလုပ္မ်ားကို သင္ရင္းလုပ္ လုပ္ရင္းသင္ရ သည္။ အလုပ္သင္ဘ၀မွာပဲ ႏွစ္ေပါင္းအတန္ၾကာခဲ့သည္။ စင္စစ္ လမ္းမရိွသည့္ လွ်ိဳေျမာင္ ေခ်ာက္ကမ္းေတာေတာင္တန္းမ်ား ကိုျဖတ္သန္းကာ သစ္လံုးမ်ားကို ျမစ္ဆိပ္အေရာက္ သယ္ရဆြဲရ သည့္အလုပ္သည္ အႏၱရာယ္မ်ားသေလာက္ ကၽြမ္းက်င္မႈလည္း အထူးလို အပ္ေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္။

မဲလံုးက သေဘာေကာင္းရံု ၀ီရိယႏွင့္ ခြန္အားဗလရိွရံုသာမက ဉာဏ္ပညာလည္း ထက္ျမက္သူ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ သစ္လုပ္ငန္းပညာကို သူတကာထက္ လ်င္ျမန္စြာတတ္ေျမာက္သည္။ အားတက္သေရာ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္လုပ္သည္။ မဲလံုးႏွင့္လုပ္ရလွ်င္ အလုပ္တြင္သည္ဟု လူတိုင္းက မွတ္ခ်က္ခ်ၾကသည္။

စင္စစ္ အသက္ႏွစ္ဆယ္အရြယ္ေလာက္မွာပင္ မဲလံုးသည္ တကယ္ခန္႔ညား၍ ဥပဓိရုပ္ေကာင္းေသာ ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဦးေခါင္းႀကီးသည္။ နဖူးျပင္က်ယ္သည္။ နားရြက္ဖားသည္။ မ်က္လံုးမ်ားၾကည္လင္၍ တကယ္စိတ္ႏွလံုးေကာင္းရိွေသာ အသြင္အျပင္ မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ေက်ာကုန္းက ေရွ ႔ပိုင္းညီညာကာ ေနာက္သို႔ေျပေလ်ာက်ဆင္းသြားသည္။ လည္ပင္းကတိုေသာ္လည္း ျဗက္က်ယ္သျဖင္႔ ဆင္ဦးစီးအတြက္ အထိုင္ေကာင္းသည္။ ထို႔ျပင္ ရင္အုပ္က်ယ္သည္။ ေရွ ႔ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကားၿပီး ျမင္႔လည္းျမင္႔သည္။ ေနာက္ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းက တိုတုတ္သေလာက္ ေတာင့္တင္းခိုင္မာဟန္ရိွသည္။ ၿခံဳ၍ေျပာရလွ်င္ မဲလံုးသည္ ဆင္အေၾကာင္းနားမလည္သူမ်ား ပင္ ျမင္ရံုႏွင့္ ႏွစ္သက္ၾက မည့္ ဆင္ခန္႔ ဆင္လွႀကီး တစ္ေကာင္ျဖစ္သည္။

သေဘာေကာင္းေသာ မဲလံုးႀကီးကို ဆင္ဦးစီးမ်ား၊ ဆင္ေခါင္းမ်ားသေဘာက်သကဲ႔သို႔ ခံ့ညား တည္ၾကည္ေသာဥပဓိရုပ္ႏွင့္ သူမတူေသာ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္မ်ားေၾကာင္႔ ဆင္ပိုင္ရွင္မ်ားအတြက္ လည္း ဂုဏ္ယူ၀င့္ႂကြားစရာျဖစ္ခဲ့သည္။ မက္ဂရီကာကုမၸဏီမွ ဖာဂူဆင္တို႔ စမစ္တို႔ဆို လွ်င္ ကုမၸဏီဌာနခ်ဳပ္မွဧည့္သည္အသစ္ေရာက္တိုင္း မဲလံုးကို တခမ္းတနား ပြဲထုတ္ျပေလ႔ရိွသည္။ သူႏွင့္တြဲ၍ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကသည္။ သူ႔တစ္ကိုယ္တည္းကိုလည္း ဓာတ္ပံုေတြ ရႈေထာင့္အမ်ဳိးမ်ဳိးမွ ရိုက္ၾကသည္။ သူ႔ကိုကႀကိဳးတန္ဆာေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးဆင္ယင္ကာ စီးၾကည့္ၾကသည္။ သစ္တံုးႀကီးမ်ားကိုတြန္းၾကည့္ခိုင္း ဆြဲၾကည့္ခိုင္းၾကသည္။ ေလးတန္ေလာက္ေလးေသာ သစ္တံုးႀကီးကို မဲလံုးဆြဲျပသည္ကိုၾကည့္ကာ လက္ခုပ္ ၾသဘာေပးၾကသည္။ သူ႔ကို ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္လိုတစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ကာ သူ႔အမူအရာအမ်ဳိးမ်ဳိး၊ သူ႔ဟန္ပန္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ရိုက္ကူး မွတ္တမ္းတင္ၾကသည္။

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း မဲလံုး၏စိတ္တြင္ ဒီလူေတြသည္သူ႔ကို တကယ္ပင္ ခ်စ္ခင္တြယ္တာၾကေလ သလား၊ တပ္မက္၍မ်ားပင္ေနေလလား ဟု ေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္ေလာက္ပင္ခ်စ္ေယာင္ ခင္ေယာင္ျပဳၾကေသာ္လည္း အလုပ္ခိုင္းသည့္ေနရာ၌ကား ေလ်ာ႔ပါးသြားသည္ဟူ၍ မရိွခဲ႔ေခ်။

ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့သည့္ မဲလံုး၏ကၽြန္ဘ၀သက္တမ္းအတြင္း ပိုင္ရွင္အဆက္ဆက္ ေျပာင္းခဲ့သည္။ ရွမ္းလူမ်ဳိးဆင္ဖမ္းသမား မ်ားထံမွေန၍ ဖာဂူဆင္တို႔ မက္ဂရီကာ ကုမၸဏီသို႔ ေရာက္သည္။ မက္ဂရီကာမွတဆင့္ ျမန္မာဆင္သူေဌးတစ္ဦးလက္သို႔ေရာက္သည္။ သူေဌးက ကိုယ္ပိုင္သစ္လုပ္ငန္းတြင္ ခိုင္းသည္။ ထို႔ေနာက္ အျခားျမန္မာဆင္သူေဌးတစ္ဦးထံသို႔ ေရာင္းခ်သည္။ ပထမတြင္ ကိုယ္ပိုင္အလုပ္။ ထို႔ေနာက္တြင္ အစိုးရ သစ္လုပ္ငန္းသို႔ငွားရမ္းသည္။ ေနာက္ပိုင္းလုပ္အားက်လာေသာအခါ အစိုးရအလုပ္မွႏႈတ္ထြက္ကာ သူေဌး ထံမွာ ေဘာက္အလုပ္ေတြလုပ္ၿပီးေနခဲ႔ရသည္မွာ ယခုကြယ္လြန္ခါနီး အခ်ိန္အထိ။

ယင္းႏွစ္ကာလမ်ားအတြင္း သူ႔လည္ကုပ္ေပၚစီးနင္းခဲ႔သည့္ဆင္ဦးစီးေတြလည္း မနည္းေတာ႔။ သူ႔ကို အလုပ္အတူ လုပ္ေဖာ္တစ္ေယာက္လို ညီေနာင္သားခ်င္းတစ္ေယာက္လို ညႇာညႇာတာတာ ဆက္ဆံေဖာ္ရသည့္ ေရႊထီးတို႔ ဖိုးခတို႔လို ဦးစီးမ်ားႏွင့္လည္း ႀကံဳခဲ့ရဖူးသည္။ ဘမုန္းတို႔လို အလကားေနရင္း စိတ္တိုေနတတ္ေသာ ဦးစီးမ်ား၊ မညႇာမတာ မစာနာတတ္သူမ်ားထံမွလည္း ဒုကၡႀကီးစြာ ခံခဲ႔ရဖူးသည္။

ဘမုန္းအေၾကာင္းေတြးမိေသာအခါ ဘမုန္းကို ေခ်မႈန္းခဲ့သည္႔ လေရာင္ႀကီးကို သတိရသည္။ လေရာင္ႀကီး ငါးႏွစ္အတြင္း ဦးစီးေလးေယာက္ အပါအ၀င္ လူကိုးေယာက္ကို သုတ္သင္ရွင္းလင္း ပစ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုးတိုက္ပြဲတြင္ ေသနတ္ဒဏ္ရာျဖင္႔ ေသဆံုးသြားခဲ႔သည္။

လေရာင္ႀကီး၏ျပင္းထန္ေသာစိတ္ဓာတ္မ်ဳိး မဲလံုးတြင္ မရိွပါ။ သူ႔တစ္သက္လံုး လူကိုအႏၱရာယ္ ျဖစ္ေအာင္မလုပ္ဘူးခဲ့။ မေတာ္တဆ အထိတ္တလန္႔ျဖစ္ေစဖူးတာပင္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါပဲ ရိွခဲ့ဖူးသည္။ အဲသည္တုန္းက သူေနမေကာင္း။ တစ္ကိုယ္လံုးမအီမသာ နာက်င္ကိုက္ခဲေန သည္။ သူေနမေကာင္းမွန္းသိသျဖင့္ ပိုင္ရွင္ေတြက သူ႔ကိုအလုပ္မခိုင္း။ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာ မသိဘဲ အတင္းအလုပ္လုပ္ခိုင္းသည့္ အခါမ်ဳိးတြင္ သူ႔မွာ အလြန္ဒုကၡႀကီးမားလွသည္။ ယခု အလုပ္မခိုင္းသည့္ အတြက္ သူေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။ သစ္ပင္ရိပ္မွာရပ္ကာ အဖ်ားေ၀ဒနာကို ခံစားရင္း သူ႔အေတြးမ်ား ကို ငယ္စဥ္ဘ၀ဆီသို႔ လႊင့္ေမ်ာေနသည္။

မပီသေသာ ၾကည္ႏူးမႈ ပံုရိပ္မ်ား။

သို႔ေသာ္ ၾကည္ႏူးမႈက တာရွည္မခံ။

ထံုးစံအတိုင္း ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ေသာ ထိုတစ္ေန႔ဆီက အိပ္မက္ဆိုးမ်ား သူ႔ေခါင္းထဲ တိုး၀င္လာသည္။ ေသနတ္သံ၊ ေဗ်ာက္အိုး ေပထုပ္တို႔. . ေပါက္ကြဲသံ၊ လူေတြ ညာသံေပးေအာ္ဟစ္သံမ်ား။ ေခ်ာက္ခ်ားစဖြယ္ေတာမီးေရာင္မ်ား။ ထို႔ေနာက္ အနီးကပ္ေပါက္ကြဲသည့္ ဆင္ပစ္ေသနတ္ သံႏွင့္အတူ အဘစြယ္စံုႀကီးညည္းညဴ လဲက်ေသဆံုးသြားရပံု။

ရင္တုန္လိႈက္ေမာစြာ အတိတ္အိပ္မက္ဆိုးကိုျမင္မက္ေနဆဲ ညာဘက္နံေဘးမွ ထူးျခားေသာ လႈပ္ရွားမႈ တစ္ခုကိုရုတ္တရက္ျမင္လိုက္ရ ၿပီး ႏွာေမာင္းႏွင့္ဆတ္ကနဲယမ္းကာ ကာကြယ္လိုက္မိသည္။ အေျခအေနမွန္ကို သူသတိျပဳမိသည့္အခ်ိန္တြင္ သူ႔အားေဆးကုရန္လာေသာ တိရစၧာန္ေဆးကု ဆရာ၀န္သည္ ေျမေပၚတြင္တလိမ္႔ေခါက္ေကြးျဖစ္သြားရာက လူးလဲထကာ ေနာက္သို႔ေလးငါးလွမ္း ဆုတ္ေျပးသည္ ကို ျမင္လိုက္ရသည္။

မဲလံုးရုတ္တရက္ထိတ္လန္႔ၿပီးလုပ္လိုက္မိျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းရိပ္မိသည့္ ဆင္သမားတစ္ေယာက္က ဆရာ၀န္၏ေဆးထိုးအပ္ႏွင့္ ေရႊကိုင္းမ်က္မွန္ ကို လိုက္ေကာက္ေနသည္။ ေဘးလူမ်ား၀ိုင္းရယ္ၾကၿပီးေနာက္ ကတုန္ကယင္ျဖစ္ေနေသာဆရာ၀န္အား ေဆးပုလင္းတစ္လံုးထဲမွ အရည္ တစ္ခြက္ငွဲ႔တိုက္တာေတြ႔ရသည္။

” မဲလံုးက ေဒါသမႀကီးတတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ မေတာ္တဆျဖစ္သြားတာပါ ”   ဟု သူ႔အား မဲလံုးကိုယ္စား ေတာင္ပန္ၾကလိမ့္မည္ထင္သည္။

*****************************

လူေတြဟာ ငါ႔မ်က္ႏွာကိုခ်ည္း ၾကည့္ေနၾကတာပဲ။ ေျခေထာက္ေတြကို ဘာလို႔မၾကည္႔ၾကတာလဲ။ ေျခေထာက္ေတြကိုၾကည့္မိရင္ သံႀကိဳးေတြျမင္သြားၿပီး ေျဖေပးဖို႔စိတ္ကူး ရခ်င္ရၾကမွာဟု သူေမွ်ာ္လင့္ ေနမိသည္။ သူတစ္ခါမွ်မျမင္ဘူးေသာ လူတစ္ေယာက္ ပိုင္ရွင္ႏွင့္အတူ သူ႔ဦးေခါင္းနား ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။

Asian-Elephant_foot_in_chain_2aေျခေလးေခ်ာင္းလံုးေခြကာ ေျမမွာ၀ပ္စင္းလ်က္ရိွသည့္ မဲလံုး၏အနီးတြင္ လူေတြ တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာသည္။ ဒီလူေတြ၏ မ်က္ႏွာေတြသည္ မေကာင္းၾက။ အထူးသျဖင္႔ ပိုင္ရွင္၏မ်က္ႏွာသည္ မေကာင္း။ သူ႔အလုပ္ကို ႏွစ္ရွည္လမ်ားလုပ္ကိုင္ေပးခဲ႔သည့္မဲလံုးႀကီးအတြက္ စိတ္မေကာင္း ျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္ေနဟန္တူသည္ဟု မဲလံုးေတြးမိသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္႔ကိုခ်စ္ရင္ သံႀကိဳးကေလးသာ ခဏေျဖ ေပးပါ၊ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ လည္း ေျပးလႊားခုန္ေပါက္မေနႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး၊ သံႀကိဳးမပါတဲ့ ေျခနဲ႔ တစ္လွမ္းႏွစ္လွမ္းေလာက္ လွမ္းလိုက္ရရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ေသေပ်ာ္ပါၿပီဟု သူ႔စိတ္ထဲေျပာေနမိသည္။

လူေတြဟာ ငါ႔မ်က္ႏွာကိုခ်ည္း ၾကည့္ေနၾကတာပဲ။ ေျခေထာက္ေတြကို ဘာလို႔မၾကည္႔ၾကတာလဲ။ ေျခေထာက္ေတြကိုၾကည့္မိရင္ သံႀကိဳးေတြျမင္သြားၿပီး ေျဖေပးဖို႔စိတ္ကူး ရခ်င္ရၾကမွာဟု သူေမွ်ာ္လင့္ ေနမိသည္။ သူတစ္ခါမွ်မျမင္ဘူးေသာ လူတစ္ေယာက္ ပိုင္ရွင္ႏွင့္အတူ သူ႔ဦးေခါင္းနား ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။ ပိုင္ရွင္ႏွင့္အတူ သူ႔ဦးေခါင္းကို ပြတ္သပ္သည္။ သူ၀မ္းနည္းသြားသည္။

သူ႔အေပၚ ၾကင္နာရွာသည္ပဲ။

ခိုင္းေစလြန္းသည့္အခါမ်ားတြင္ တစ္ခါတစ္ရံျငဴစူခဲ့ဖူးသည့္အတြက္ပင္ သူအားနာသြားမိသည္။ လူစိမ္းက သူ႔မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္မွ်ၾကည့္ လိုက္ၿပီးေနာက္ သူ႔အစြယ္ကို ပြတ္သပ္ၾကည့္သည္။ အရွည္အလ်ားႀကီးမဟုတ္ေသာ္လည္း ညီညာေျဖာင္႔စင္း၍ အလြန္လွပသည့္ စြယ္ငွက္ေပ်ာဖူး ႏွစ္ေခ်ာင္း။ အစြယ္ႏွစ္ေခ်ာင္းကိုပြတ္သပ္ေနရာက အစြယ္ရင္းရိွ အသားေပ်ာ႔ထဲသို႔ ထိုးၾကည့္ ဖိၾကည့္သည္။

ရုတ္တရက္ မဲလံုးသိလိုက္သည္။ ငါေသလွ်င္ ငါ႔အစြယ္ကို ယူၾကမည္ပဲ။ ငါေသလွ်င္ျဖတ္ေရာင္းမည္႔ အစြယ္ကို ငါမေသေသးခင္မွာပင္ အားမနာပါးမနာ တိုင္းတာ ၾကည့္ရႈေနၾကသည္ပဲ။

ေသသည္႔ေနာက္မွာ ယူၾကငင္ၾကပါ။ အစြယ္သာမက အရိုးေရာအသားပါ သူတို႔ႀကိဳက္ရာ စီရင္ၾကပါ။ မေသခင္လည္း ခိုင္းေစခဲ႔ၿပီး ၿပီ။ ေသသည္႔ေနာက္တြင္လည္း က်န္သမွ်ကို ယူၾကငင္ၾကဦးမည္။ ယူၾကပါ။ သူတို႔အတြက္လုပ္ၾကပါ။ သို႔ေသာ္ ငါ႔ကို သံႀကိဳးေျဖေပးဖို႔ ကေလးေလာက္ကိုပင္ သူတို႔ လုပ္မေပးႏိုင္ၾကၿပီလား။

တသက္လံုးမွာ ငါအေတာင္႔တဆံုး၊ အငတ္မြတ္ဆံုးျဖစ္ခဲ႔သည္႔ ဒီဟာေလးတစ္ခုကို ငါေသခါနီး အခ်ိန္ေလးမွာပင္ သူတို႔လုပ္ေပးရေကာင္းမွန္း မသိၾကၿပီလား။ ဒီလူေတြ ေက်းဇူးကန္းလြန္းလွသည္ တကား။

မဲလံုး ေဒါသမထြက္စဘူး အႀကီးအက်ယ္ထြက္သြားသည္။ လေရာင္ႀကီးတို႔ ဘညိဳတို႔ကို သူျမင္ေယာင္ သည္။ ရုတ္တရက္ ကုန္းရုန္းထဖို႔ သူႀကိဳးစားသည္။ မရ။ သူ႔ေျခေထာက္မ်ားမွာ အားမရိွေတာ့သလို ျဖစ္ေနသည္။ မဲလံုးမေလွ်ာ႔။ တအားေအာ္ဟစ္ကာ ရိွသမွ်အားကို ညႇစ္ထုတ္သည္။ မဲလံုးခႏၶာကိုယ္ႀကီး တျဖည္းျဖည္းႂကြတက္လာသည္။ ေျခေလးေခ်ာင္းက တျဖည္းျဖည္း မတ္လာသည္။ လူေတြရုတ္တရက္ ေနာက္ဆုတ္သြားၾကသည္။ အားလံုးအံ့အားသင့္ေနၾကသည္။

တစ္သက္လံုးသေဘာေကာင္းပံုရခဲ့ေသာ မဲလံုး၏မ်က္ႏွာႏွင့္မ်က္လံုးတြင္ ႀကီးမားေသာ ေဒါသႏွင့္ အာဃာတကို သူတို႔ျမင္ေတြ႔ေနၾကရသည္။ လူေတြ ေနာက္ဘက္ ထပ္ဆုတ္သြားၾကသည္။ မဲလံုးေျခေလးေခ်ာင္းေပၚတြင္ မတ္မတ္ရပ္ကာ စူးစူးစိုက္စိုက္ႀကီး ၾကည့္ေနသည္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို အားစိုက္ၿပီး ေတာင့္ထားသည္။ ေရွ႕သို႔တိုးဖို႔ သူမႀကိဳးစား။ ႀကိဳးစားလွ်င္လည္း မရႏိုင္မွန္း သူသိေန သည္။

ေနရာမွာပင္ ေတာင့္မတ္ကာ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွရပ္ၾကည္႔ေနသည့္လူစုကို အျပင္းထန္ဆံုးေဒါသျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနရင္း တျဖည္းျဖည္း ယိုင္လာသည္။ ေျခေထာက္မ်ားကလည္း ေခြညြတ္က်လာသည္။ ေတာင့္ထား၍မရေတာ႔။

ေဘးဘက္သို႔ ယိုင္သြားသည္။

မဲလံုးအသံအက်ယ္ႀကီးတစ္ခ်က္ ေႂကြးေၾကာ္ေအာ္ဟစ္ၿပီးေနာက္ ဗုန္းကနဲ လဲက်သည္။ ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ ၿငိမ္သက္ သြားေလသည္။

****************************

မဲလံုးေသဆံုးၿပီးသည္႔ေနာက္တြင္ သူ႔ေျခေထာက္မွသံႀကိဳးကို ျဖဳတ္ၾကသည္။ မဲလံုးကား သံႀကိဳးအတုပ္အေႏွာင္ကင္းမဲ႔ေသာဘ၀ကို ခံစားႏိုင္ျခင္းမရိွေတာ႔။

သို႔ေသာ္ မည္သည့္ဆင္ပိုင္ရွင္ ဆင္ဦးစီးမွ်လည္း သူ႔အား ႏွိပ္စက္ခိုင္းေစျခင္းမျပဳႏိုင္ၾကေတာ႔။

 

ေဖျမင္႔

( ရင္ခုန္ပြင္႔ မဂၢဇင္း ၊ ၾသဂုတ္ ၊ ၁၉၉၀ – မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

ရႈခင္းသစ္