အေမ (ေနေန)

Posted on Posted in ဝတၳဳတို

“က်ေနာ္က“အစိုးရတခုကိုသာအသိအမွတ္ျပဳႏုိင္မည္တျခားအဖြဲ႔တဖြဲ႔ကိုအခြန္မေပးႏုိင္” ဟူေသာသေဘာမ်ဳိးေျပာေသာအခါ ထိုအဖြဲ႔ကေခါင္းေဆာင္က မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ကာ ခါးၾကားမွေသနတ္ထုတ္ၿပီး က်ေနာ့္ကိုပစ္ ရန္ခ်ိန္ရြယ္ထားခဲ့သည္။ အေမသည္အိမ္ေပၚမွေျပးဆင္းလာၿပီး က်ေနာ့္ေရွ႕မွာကာရပ္ရင္း“ဒါငါ့သား၊ဒါငါ့သား” ဟုေအာ္ေနခဲ့ သည္ကို …”

အေမ

 ေနေန

 

သရုပ္ေဖာ္ - ေဖဦးစ
သရုပ္ေဖာ္ – ေဖဦးစ

က်ေနာ္သည္ငယ္ငယ္က အေဖ့ကို အခ်ိန္မေရြးေနရာမေရြး နမ္းရဲေသာ္လည္းအေမ့ကိုမနမ္းရဲပါ။ အေမကိုတခါနမ္းရဲလွ်င္ေငြငါးက်ပ္ေပးမည္ဟု အေဖကေျပာေသာအခါ ပိုက္ဆံကိုလိုခ်င္သျဖင့္ အေမ့ပါးကိုမရဲတရဲနမ္းခဲ့ပါသည္။ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ မနမ္းေတာ့ပါ။

သားသမီး ခုနစ္ေယာက္ေမြးခဲ့ေသာအေမသည္အေဖလို မေရာ၊အေဖ့လုိ မဆူ၊အေဖ့လုိလည္း မရုိက္ပါ။ က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္အေမကရုိက္တာတခါသာ ခံခဲ့ရဖူးပါသည္။ အိမ္ေခါင္းရင္းဘက္ဇီးပင္ေအာက္တြင္ဇီးကိုင္းေျခာက္ျဖင့္ အရုိက္ခံခဲ့သည္ကို မွတ္မိပါသည္။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ရိုက္ခဲ့သည္ကိုကား မမွတ္မိေတာ့ ပါ။ေနာက္တခါမွာ ေခါင္းကိုေခါက္ခဲ့သည္။ က်ေနာ္သည္ အေမ့လိုပင္ ဒညင္းသီး၊ ဆူးပုတ္၊ ငါးပိ ရည္တုိ႔ကို အလြန္ႀကိဳက္ ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔မိသားစုသည္ ထမင္း၀ုိင္းဖြဲ႔ၿပီး စားေလ့ ရွိေသာ္လည္း တညေနတြင္ မိသားစုအားလံုး အလုပ္မ်ားေန ခုိက္ ညစာကိုက်ေနာ္တေယာက္တည္း စားခဲ့သည္။ ထုိညေနကဟင္း မခ်က္၊ ဒညင္းသီးျပဳတ္တအုိး၊ ငါးပိရည္ တအုိးသာ ျပင္ထားသည္။ က်ေနာ္သည္ စားေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ဒညင္းသီးေလးလံုးႏွင့္တျခမ္းကို စားလိုက္မိသည္။ အမွန္မွာ ထိုေန႔ညစာအတြက္တေယာက္ အတြက္၂ လုံး က်ႏႈန္းျဖင့္ျပဳတ္ ထားရာ က်ေနာ္ကမသိဘဲ ပိုစားသျဖင့္ေခါင္းေခါက္ခံရသည္။

က်ေနာ္သည္ တကၠသိုလ္ေအာင္ၿပီးေနာက္ ႏွစ္အတန္ၾကာအိမ္ေျပးျဖစ္ခဲ့သည္။ အငယ္ဆံုးသားလည္းျဖစ္ သျဖင့္အိမ္မွေပ်ာက္သြားသည့္အခါတအိမ္လံုး စိတ္ မေကာင္း ျဖစ္ၾကသည္။ က်ေနာ့္အစ္မတေယာက္ဆုိရင္ က်ေနာ့္အတန္းေဖာ္ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္ကိုအလည္လာတုိင္း ငိုေနတတ္သည္ဟုေနာက္မွျပန္ၾကားရ ပါသည္။ အေဖသည္ က်ေနာ့္ေန႔စဥ္ဒုိင္ယာရီထဲမွဓာတ္ပံုကိုထုတ္ၿပီး အိမ္ေခါင္းရင္းေျမကြက္မွာညေနတုိင္း လိုလိုထုိင္မႈိင္ေနတတ္သည္ ဟုေနာက္မွျပန္သိရပါသည္။ အေမကားသူ႔စရုိက္အတုိင္းခံစားခ်က္ကိုမျပခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ မိသားစုထမင္း၀ုိင္းတြင္ ဒညင္းသီးျပဳတ္ပါလာလွ်င္ အေမသည္သူ႔သားေထြးကိုသတိမရဘဲ မေနႏုိင္ေတာ့။ ဒညင္းသီးဇာတ္လမ္းကိုမ်က္ရည္၀ဲရင္း ျပန္ေျပာေနတတ္သည္ဟုေနာက္မွျပန္သိရေသာအခါ က်ေနာ္လည္း ၀မ္းနည္း ေနာင္တရမိပါသည္။

အေမသည္ က်ေနာ့္ကိုေသမည့္ေဘးမွလည္း ကယ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ တခါမွာ က်ေနာ့္အသက္ ၆ႏွစ္၊ ၇ႏွစ္၀န္းက်င္ရွိမည္ဟု ထင္သည္။ ထုိစဥ္ကက်ေနာ္သည္ အလယ္တန္း မေရာက္ေသးသျဖင့္ေတာအိမ္တြင္မိဘ မ်ားႏွင့္အတူေနပါသည္။ က်ေနာ့္အထက္မွ အစ္ကိုႏွင့္အစ္မတို႔မွာ အလယ္တန္းတက္ေနသျဖင့္ေက်ာင္းႏွင့္နီးေသာ က်ေနာ္တို႔ အိမ္အသစ္တြင္ေနၾကသည္။ အိမ္ႏွစ္အိမ္မွာ ၁၀ မုိင္သာရွိေသာ္လည္း ယခုေခတ္ ကဲ့သို႔လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးမလြယ္ကူေသး။ မုိးတြင္းကာလတြင္ ကုန္းတတန္ ေရ တတန္ သြားရသည္။ တယ္လီဖုန္းေတြမေပၚေသးသျဖင့္ လူၾကံဳေစာင့္ၿပီးစာပါးရသည္။ မိုးတြင္းတခုတြင္ မုိးသည္းေလထန္သျဖင့္အေမသည္ အစ္ကိုတုိ႔အစ္မတို႔ကိုစိတ္ မခ်ႏိုင္ဘဲ က်ေနာ့္ကိုေခၚၿပီးသြားပါသည္။ အေမက စားစရာေတြေခါင္းေပၚရြက္၊ က်ေနာ္က ၾကက္ေပါက္ကေလးႏွစ္ေကာင္ကိုပိုက္ၿပီး သြားၾကပါ သည္။ေလွၾကံဳမရသျဖင့္ လယ္ကြင္းက်ယ္ႀကီးကိုျဖတ္ၿပီးလယ္ကန္သင္းေပၚကသြားရသည္။ဗြက္ေတာမ်ားကိုလည္းျဖတ္ရသည္၊ေခ်ာင္းရိုးမ်ားကိုလည္းခႏိုးခနဲ႔၀ါးလံုးတံတားမ်ားေပၚမွ သတိထားျဖတ္ကူးခဲ့ရသည္။မိုးထဲေလထဲေရထဲတြင္ က်ေနာ္သည္ ေရလွ်ံေနေသာ၀ါးလံုးတံတားကိုအေလာသံုးဆယ္ျဖတ္ကူးရာ အဆက္ေနရာတြင္ေျခလွမ္းကၽြံ ၿပီးေရထဲသို႔ က်သြားေတာ့သည္။ေရမကူးတတ္ေသာ က်ေနာ္သည္ အရွိန္ႏွင့္စီးေနေသာေရစီးေၾကာင္းႏွင့္ ေမ်ာပါသြားရာ အေမကေရထဲအျမန္ခုန္ခ်ၿပီးအခ်ိန္မီလုိက္ဆယ္ခဲ့သျဖင့္ေသေဘးမွလြတ္ေျမာက္ခဲ့ပါသည္။

ေနာက္တခါမွာ က်ေနာ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအရြယ္ျဖစ္သည္။ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကာလတခုတြင္က်ေနာ္ သည္အိမ္မွာဆက္ေၾကးလာေကာက္ေသာ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔ႏွင့္ တည့္တည့္တုိးမိသည္။ က်ေနာ္တို႔မိသား စုပိုင္ဆန္စက္အတြက္အခြန္ေကာက္သည္ဟုဆုိကာ ပိုက္ဆံအဆမတန္ ေတာင္းလာသည္။ က်ေနာ္သည္ ငယ္စဥ္က တည္းကေတာအိမ္တြင္အေနနည္းခဲ့သျဖင့္ ထိုအရပ္တြင္ႀကီးစိုးေသာလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔၏အေၾကာင္းကို လည္းေကာင္းေကာင္းမသိ။ ထုိအဖြဲ႔ကလည္း က်ေနာ့္ကို လူစိမ္းဟု ထင္ေနသည္။ အိမ္ေရွ႕ေျမကြက္လပ္တြင္ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ စကားအေျခအတင္စကားမ်ားၾကသည္။ က်ေနာ္က“အစိုးရတခုကိုသာအသိအမွတ္ျပဳႏုိင္မည္တျခားအဖြဲ႔တဖြဲ႔ကိုအခြန္မေပးႏုိင္” ဟူေသာသေဘာမ်ဳိးေျပာေသာအခါ ထိုအဖြဲ႔ကေခါင္းေဆာင္က မခံ မရပ္ႏိုင္ျဖစ္ ကာ ခါးၾကားမွေသနတ္ထုတ္ၿပီး က်ေနာ့္ကိုပစ္ ရန္ခ်ိန္ရြယ္ထားခဲ့သည္။ အေမသည္အိမ္ေပၚမွေျပးဆင္းလာၿပီး က်ေနာ့္ေရွ႕မွာ ကာရပ္ရင္း“ဒါငါ့သား ဒါ ငါ့သား” ဟုေအာ္ေနခဲ့ သည္ကို ယခုစာေရးေနသည့္အခ်ိန္တြင္ပင္ျမင္ေယာင္ေနပါသည္။

အမွန္မွာ ထိုလူမွာအရင္ကက်ေနာ္တို႔အိမ္မွာ၀င္ထြက္စားအိမ္ေသာက္ခဲ့သျဖင့္က်ေနာ္တုိ႔မိသားစုႏွင့္ ရင္း ႏွီးပါသည္။ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လိုျဖစ္သြားသည္မသိ။ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔တဖြဲ႔၏နယ္ေျမထိန္းႀကီးျဖစ္ သြားခဲ့သည္။နဂိုပံုစံလည္းမဟုတ္ေတာ့ဘဲအေတာ္ၾကမ္းသျဖင့္နယ္ခံေတြကသူ႔ကိုေၾကာက္ၾကသည္။ ထို အေၾကာင္းကို မသိေသာက်ေနာ္က သူ႔ကိုေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့။ေစာင္းပါးရိပ္ေျခနားမလည္ဘဲစာ အုပ္ႀကီးအတုိင္းခံေျပာခဲ့ရာ အေမက ၀င္မကာလွ်င္ ဘယ္သို႔ျဖစ္မလဲမေျပာ တတ္ပါ။

အေမသည္ငယ္စဥ္ကတည္းကကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးခဲ့ရ၍လားမသိ၊အလြန္သတၱိေကာင္းသည္ဟုက်ေနာ္ထင္သည္။ အေမတို႔ေမာင္ႏွမတေတြသည္ လူမမယ္အရြယ္ ကတည္းက မိဘႏွစ္ပါးစလံုးကိုေရွ႕ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ဆံုးရွံဳးခဲ့ၾကရွာသည္။ အေမ၏အေမ ကြယ္လြန္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္မွာပဲအေမတုိ႔ဖခင္မွာဓားျပေတြ သတ္တာ ခံလုိက္ရ သည္။ ထုိစဥ္ကအေမတို႔ညီအစ္မေတြမွာအပ်ဳိေပါက္အရြယ္ေတြသာရိွိေသးၿပီးက်ေနာ္ဦးေလးႏွစ္ေယာက္မွာလူမမယ္အရြယ္မွ်သာ ရွိေသးသည္။ ယခုအထိ အေမ သည္ေမာင္ႏွမမ်ားအေပၚအလြန္ၾသဇာရွိေနသည္ဟုၾကည့္လွ်င္ဉာဏ္ေကာင္းၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကိုယံုၾကည္မႈရိွေသာ အေမသည္ေမာင္ ႏွမေတြကိုမွန္မွန္ကန္ကန္ ဦးေဆာင္မႈေပးခဲ့သည္ဟုခန္႔မွန္းမိပါသည္။

အေဖႏွင့္အေမတို႔ဇာတ္လမ္းမွာလည္းရုပ္ရွင္ဆန္ပါသည္။အေဖတို႔မ်ဳိးရိုးမွာေတာသူႀကီးမ်ဳိးရိုးျဖစ္ၿပီးေငြ ေၾကးအတန္အသင့္ျပည့္စံုပါသည္။ အေဖသည္ကိုးတန္းက် ၿပီးေနာက္ ရြာျပန္ကာမူလတန္းေက်ာင္းဆရာ လုပ္ေနခဲ့သည္။ထုိ႔ေနာက္သမ၀ါယမဆုိင္မ်ားေပၚလာေသာေခတ္တြင္ ဆုိင္တာ၀န္ခံေျပာင္းလုပ္သည္။ ဆုိင္တြင္ အကူ ၀န္ထမ္းအျဖစ္ေခၚထားေသာအေမႏွင့္ေမတၱာမွ်ၿပီးခုိးေျပးၾကသည္။အဘြားကသေဘာမတူ သျဖင့္ အေဖ့ကိုအ၀တ္အစားပင္မေပးဘဲေသတၱာေသာ့ပိတ္ထားခဲ့ သည္။ေျမးဦးရသည့္အထိ အဘြားကအေမြျဖတ္ထားခဲ့သျဖင့္ အေမႏွင့္အေဖသည္အေမတို႔သည္ အိမ္ေထာင္ဦးကာလမွာ ဥစားၾကက္ေမြး၊ႏို႔စား ႏြားေမြးရင္း ဘ၀ကို သုညကစခဲ့ရသည္ဟု သိရပါသည္။

က်ေနာ္မွတ္မိသည့္အရြယ္မွစ၍အေဖႏွင့္အေမသည္ရန္ျဖစ္သည့္အခါ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သိပ္မၾကာခင္ မွာပင္ ျပန္တည့္သြားတတ္ပါသည္။ တခါတြင္ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိ၊ စကားမေျပာဘဲအၾကာႀကီးေနခဲ့ၾက သည္။အလယ္တန္းေက်ာင္းသားက်ေနာ္က အိမ္ေျပာင္းသြားၿပီ။ သုိ႔ေသာ္ အေဖႏွင့္အေမတို႔စကား မေျပာသည့္သတင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ေမာင္ႏွမတေတြမွာစိတ္မခ်မ္းသာျဖစ္ၾကသည္။ က်ေနာ္သည္လူ ၾကံဳျဖင့္စာတိုေလးေရးပို႔လုိက္သည္။

‘ သုိ႔

အေဖႏွင့္အေမ၊

ကမၻာမွာအီရန္နဲ႔အီရတ္ေတာင္တည့္သြားၾကျပီ၊အေဖနဲ႔အေမတို႔မတည္ၾကေသးဘူးလား။

သား”

စာမွာဤမွ်သာျဖစ္သည္။ ယခုျပန္စဥ္းစားသည့္အခါထုိစဥ္က အီရန္၊အီရတ္ဆက္ဆံေရးေနာက္ခံအေၾကာင္းကို က်ေနာ္မမွတ္မိေတာ့ပါ။ က်ေနာ္သည္ငယ္စဥ္ကတည္း ကေရဒီယိုနားေထာင္သျဖင့္ထုိကဲ့ သို႔ကိစၥမ်ဳိးေတြကိုသိေနခဲ့တာျဖစ္မည္။ စာတုိကေလးမွာအလြန္ထိေရာက္ပါသည္။ေနာက္တရက္တြင္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ က်ေနာ္တုိ႔စားဖို႔အသီးအရြက္၊အသားငါးေတြထမ္းပိုးၿပီးက်ေနာ္တို႔ဆီခ်ီတက္လာ ၾကေတာ့သည္။

ပံုမွန္ဆုိလွ်င္စာေမးပြဲရက္မ်ားတြင္အေဖသည္က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြဆီကိုေရာက္လာတတ္သည္။ဖ်ား နာသည့္အခါမ်ဳိးတြင္အေမအလွည့္ျဖစ္သည္။ အေမသည္ သားသမီးတေယာက္ခ်င္း၏အႀကိဳက္အလုိက္ကို ေနာေက်သည္။ ဖ်ားနာသည့္အခါၿမိဳးၿမဳိးျမက္ျမက္မထပ္ေအာင္ခ်က္ေကြ်းေတာ့သည္။ထုိ႔ေၾကာင့္က်ေနာ္ တို႔ဖ်ားသည့္အခါ အေမ့ကိုေမွ်ာ္ၾကသည္။အေမမလာမခ်င္းအဖ်ားမေပ်ာက္၊ အေမလာမွအဖ်ားေပ်ာက္ ၾကသည္။ တခါတရံလည္းလယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္တြင္ ခဏနားသည့္ အခါ  ေတာဘက္ တြင္ သားငါးေပါသည့္အခါမ်ဳိး၊ အိမ္တြင္စားေကာင္းေသာက္ေကာင္းခ်က္စားသည့္အခါ၊ မုန္႔လုပ္စားသည့္အခါမ်ဳိးတြင္လည္း အေမသို႔မဟုတ္အေဖ၊ သို႔မဟုတ္ႏွစ္ေယာက္ စလံုး အထုပ္အပုိးေတြသယ္ၿပီးေရာက္လာေလ့ ရွိပါသည္။ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲသျဖင့္ကုန္းေၾကာင္းလာၾကသည္။ တခါတေလ မုန္႔ေတြႏွင့္ေရာက္လာသည္။ တခါတရံၾကက္အရွင္ကိုႀကိဳးႏွင့္တုပ္ၿပီးေပါက္လာသည္။ တခါတရံမုိးဖြဲဖြဲတြင္ရာသီေပၚမႈိ၊အင္ဥ၊ျမစ္၊ျခံထြက္အသီးအႏွံေတြကို တရြက္တပိုးႏွင့္ လာၾကသည္။ ပင္ပန္းမွာ စိုး၍တားလည္း ဘယ္လုိမွတားမရေပ။က်ေနာ္တို႔ကိုလည္းေကၽြးသည္၊အနီးအနားအိမ္ေတြကိုလည္းအေ၀ခုိင္းသည္။

 

“တခါတြင္က်ေနာ္သည္ ပထမဆံုးရသည့္စာမူခစာအိတ္ကေလး ၆အိတ္၊၇အိတ္ကို အေမ့ကိုအမွတ္တရ ကန္ေတာ့ခဲ့ဖူးပါသည္။ စာေပအသုိင္းအ၀ုိင္းမွမဟုတ္ေသာအေမသည္ စာမူခစာအိတ္မ်ားကိုတခါမွမျမင္ဖူး။ထူးဆန္းေနသည္။ က်ေနာ္က ဂုဏ္ယူစြာ ရွင္းျပေသာအခါ အေမသည္က်ေနာ္နည္းတူဂုဏ္ယူရႊင္လန္းစြာျပံဳးေနေလသည္။ အတန္ၾကာသည့္အထိလည္းေငြတေသာင္းစီပါေသာ က်ေနာ့္စာမူခ စာအိတ္ေလးမ်ားကို မေဖာက္ရက္ဘဲ…”

 

အေမက က်ေနာ့္ကိုစစ္ဗိုလ္ႀကီးျဖစ္ေစခ်င္သည္။တကယ္တမ္းက်ေနာ့္မွာ စစ္တကၠသိုလ္သုိ႔မေရာက္ဘဲ အင္ဂ်င္နီယာတကၠသိုလ္ေရာက္သြားေတာ့လည္း အေမသည္ သားအတြက္ဂုဏ္ယူပါသည္။ ပံုမွန္ဆုိလွ်င္ခရီးထြက္ေလ့မရွိေသာအေမသည္ျပည္ၿမိဳ႕အစြန္ကက်ေနာ္တို႔အေဆာင္၊ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းအထိ လုိက္ၾကည့္ခဲ့သည္။ ဘြဲ႔ယူသည့္အခါတြင္လည္း အေဖႏွင့္အတူ ရန္ကုန္သို႔တက္လာသည္။ ထုိစဥ္ကက်ေနာ္ သည္အာစီတူးထဲကသူငယ္ခ်င္းအေဆာင္မွာေနၿပီး ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းတခု တက္ေနသည္။ ဘြဲ႔ယူဖို႔လည္း စိတ္မ၀င္စားသလုိ အိမ္ကိုလည္း အေၾကာင္းမၾကားခဲ့ပါ။ သူငယ္ခ်င္းကအေၾကာင္းၾကားသျဖင့္ အေမတို႔လိုက္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္သည္ အင္ဂ်င္နီယာတကၠသိုလ္တြင္ ထူးခၽြန္သူမဟုတ္သျဖင့္ ဘြဲ႔ယူသည့္အခါ ခံုနံပတ္အစဥ္အတုိ္င္း ဘိတ္ဆံုးပိုင္းက်မွ စင္ေပၚတက္ခဲ့သည့္အခါ အေမတို႔ကို အားနာမိပါသည္။

ေမာင္ႏွမ ၇ ေယာက္တြင္ အငယ္ဆံုးျဖစ္သည့္က်ေနာ္သည္ငယ္စဥ္က ပညာအထူးခၽြန္ဆံုးျဖစ္သလိုအလို လိုက္အခံရဆံုး၊ ပညာေရးအတြက္ အကုန္က်အမ်ားဆံုးျဖစ္ပါ သည္။ တခါတြင္အိမ္မွာေငြေၾကးက်ပ္တည္းခ်ိန္ကိုမလုိက္ကန္းဆုိးမသိဘဲ က်ေနာ္ကသင္တန္းတခုတက္ခ်င္သည္ဟု ပူဆာလြန္းသျဖင့္အေမသည္သူ႔ ၏ေရႊ လက္ေကာက္ကိုထုတ္ေပးဖူးပါသည္။ အသက္ႀကီးလာေသာအခါ အေမသည္ သားေထြးဆီမွသိ တတ္မႈကိုေမွ်ာ္လင့္ေနသည္ကိုလည္းေနာက္ေတာ့ သိခဲ့ရပါသည္။ တခါတြင္က်ေနာ္သည္“ႀကီးေမ” ဟုက်ေနာ္တို႔ေခၚေသာအေမ၏အစ္မႀကီးထံသို႔လူနာေမးသြားခဲ့ပါသည္။“ ဟ့ဲ.. နင့္အေမကနင့္လုပ္စာကိုစားခ်င္တယ္လို႔ ငါ့ကိုေျပာေန တယ္” ဟု ေလထိထားေသာႀကီးေမက အားမနာဘဲေျပာေသာအခါ က်ေနာ္ သည္မ်က္ႏွာပူခဲ့ရပါသည္။

အမွန္မွာ အေမသည္က်ေနာ္ဆီမွသိတတ္မႈကိုသာေမွ်ာ္လင့္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ တခါတြင္က်ေနာ္သည္ ပထမဆံုးရသည့္စာမူခစာအိတ္ကေလး ၆အိတ္၊၇အိတ္ကို အေမ့ကိုအမွတ္တရ ကန္ေတာ့ခဲ့ဖူးပါသည္။ စာေပအသုိင္းအ၀ုိင္းမွမဟုတ္ေသာအေမသည္ စာမူခစာအိတ္မ်ားကိုတခါမွမျမင္ဖူး။ထူးဆန္းေနသည္။ က်ေနာ္က ဂုဏ္ယူစြာ ရွင္းျပေသာအခါ အေမသည္က်ေနာ္နည္းတူဂုဏ္ယူရႊင္လန္းစြာျပံဳးေနေလသည္။ အတန္ၾကာသည့္အထိလည္းေငြတေသာင္းစီပါေသာ က်ေနာ့္စာမူခ စာအိတ္ေလးမ်ားကို မေဖာက္ရက္ဘဲ တသသျဖစ္ေနသည္ဟု အစ္မလတ္က က်ေနာ့္ျပန္ေျပာျပပါသည္။ တခါတြင္အေမသည္ေရႊဆြဲႀကိဳးတကုံး ကိုက်ေနာ့္ကိုျပပါသည္။ “အေမတို႔လိုတာသံုးပါ’ ဟုဆုိကာအေ၀းမွ က်ေနာ္ ကန္ေတာ့ေသာေငြကို မသံုး ရက္ဘဲေရႊဆြဲႀကိဳးတကံုး ၀ယ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ “အခုေတာ့ အေမ၀တ္ရတာေပါ့၊ အေမေသေတာ့ သားတို႔ယူေပါ့” ဟုေျပာေသာအခါ က်ေနာ္သည္၀မ္းနည္း၀မ္းသာျဖစ္ရပါသည္။

က်ေနာ္သည္အိမ္ေျပးဘ၀တြင္အေဖႏွင့္အေမကိုအသက္ရွင္လ်က္ျပန္မေတြ႔ရလည္းေနာင္တမရဖို႔အဆိုး ဆံုးအေျခအေနအထိမိမိစိတ္ကိုႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ႏွစ္အတန္ၾကာေသာအခါအေမႏွင့္အေမကိုက်န္းမာစြာျပန္ေတြ႔ရသျဖင့္ကံေကာင္းသည္ဟုေတြးမိပါသည္။ အေဖႏွင့္အေမသည္ က်ေနာ္က အိမ္ကို အဆက္အသြယ္ျဖတ္ထားခဲ့ျခင္းအတြက္ အျပစ္မဆုိ၊အေမသည္ က်ေနာ္ႀကိဳက္တတ္ေသာဟင္း၊ မုန္႔မ်ားကိုသာမနားမေနခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးေနသည္။ ထံုးစံအတုိင္းအေစာဆံုးအိပ္ရာမွထၿပီးမိသားစုစား ေသာက္ေရးကိစၥတကုတ္ကုတ္ခ်က္ျပဳတ္စီစဥ္ေနေလသည္။ အေမ့လက္ရာအရမ္းေကာင္းသည္ဟုေျပာ လွ်င္ အေမသည္ပီတီျဖာ၍ ျပံဳးေနတတ္သည္။

သို႔ေသာ္အိမ္တြင္ငယ္ငယ္ကလိုလူမစံုေတာ့ပါ။ အိမ္ေထာင္က်သူက်ၿပီး သားသမီးခုနစ္ေယာက္အနက္ေလးေယာက္မွာ တနယ္တေက်းမွာေရာက္ေန သည္။ က်န္းမာေရးအနည္းငယ္ခ်ဴခ်ာေနေသာအေဖက သားသမီးအားလံုးကိုဆံုေစခ်င္သည္ဟု တဖြဖြမွာ သည္။အေဖ့ဆႏၵသည္အေမ့ဆႏၵပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။သုိ႔ေသာ္ အေမသည္ဘာမွမေျပာဘဲဆိတ္ဆိတ္သာေနသည္။

က်ေနာ္တို႔မိသားစုသည္ေငြေၾကးအရမျပည့္စံုေသာ္လည္း အေမႏွင့္အေဖတို႔ေၾကာင့္ေမတၱာအရာတြင္လိုေလေသးမရွိေအာင္ျပည့္စံုခဲ့ပါသည္။ အေမသည္ယခုအခါဆံပင္ေတြပိုျဖဴလာသည္။ ခါးအနည္းငယ္ကုန္းလာသည္။ သို႔ေသာ္အေမအိုသည္ အနားမရေသးဘဲသားသမီးမ်ားမွေမြးေသာေျမးမ်ား ကိုျပဳစုပ်ဳိး ေထာင္ေနျပန္သည္။ စိတ္ေကာက္ေနေသာအသက္ ၄ ႏွစ္အရြယ္ ေျမးမေလးကို အေမက စိတ္ရွည္လက္ ရွည္ေခ်ာ့ေမာ့ေနသည္ကိုေတြ႔ရေသာအခါ က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကဇီးပင္ေအာက္မွာအရုိက္ခံခဲ့ပံု ၊ေရနစ္စဥ္ႏွင့္ေသနတ္ခ်ိန္ရြယ္ခံရစဥ္မွာ အေမက အတင္း၀င္ၿပီးကာကြယ္ေပးခဲ့ပံုမ်ားကိုျပန္ေအာက္ေမ့ရင္း အေမအိုကိုေငးၾကည့္ေနမိပါသည္။