ဘႀကီးေအာင္ညာတယ္ (မင္းသု၀ဏ္)

Posted on Posted in ဝတၳဳတို

 

ကဗ်ာစာဆိုႀကီးမင္းသု၀ဏ္ ကြယ္လြန္ျခင္း၁၀ ႏွစ္ျပည့္အထိိမ္းအမွတ္

ရႈခင္းသစ္

 

” …ထုိမွ်ကိုၾကားရလွ်င္ပင္ ေမာင္ခ်စ္၏အသည္းႏွလုံး အူသိမ္၊ အူမတို႔သည္ ေႂကြက်မတတ္ ျဖစ္ေလ ၏။ အ႐ုပ္ကေလးကို အတင္းလု၍ေျပးလုိေသာ စိတ္ေပၚလာေသာ္လည္း ၀န္ေထာက္မင္းဟု ၾကား ရ႐ုံမွ်ႏွင့္ပင္ ရင္ဒူးတုန္ေနရေသာ ေမာင္ခ်စ္မွာ အဘယ္သုိ႔ ၀ံ့ရဲပါအံ့နည္း။ ခါးၾကားက ေျခာက္လုံး ျပဴးေသနတ္သည္လည္း ေမာင္ခ်စ္၏အၾကံကို သိသည့္အလား ေမာင္ခ်စ္ဆီသို႔ စိမ္းစိမ္းလွည့္၍ ေျခာက္လွန္႔ေမာင္းႏွင္ ေလ၏။….”

 

ဘႀကီးေအာင္ညာတယ္

Bagyiaung Nyardal illustration for Post F

 

“ အေရွ႕ေက်ာင္းသား သူေတာင္းစား၊ လယ္ေပၚေက်ာင္းသား အေကာင္းစား၊ ေက်ာက္မီးေသြးမို႔ မည္းသကို၊ တုိ႔ေက်ာင္းသားမုိ႔ ရဲသကို၊ ေဟ့ လာ ေမာင္႐ို႕ ၀ါး” ဟု အားရပါးရ ဆူညံစြာေအာ္ဟစ္ ေျပးလႊားလာၾကေသာ ကေလးတစုသည္ကား လယ္ေပၚဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းသားကေလးမ်ား ျဖစ္ ၾက၏။ ယင္းတုိ႔ေက်ာဘက္ တင္းခ်လယ္တကြက္ေလာက္အကြာတြင္ ခ်ည္လုံခ်ည္ကုိ ျပာတာကြင္း သုိင္း၍ သင္တုိင္းအက်ႌကုိ ေလ်ာ့ရိေလ်ာ့ရဲ၀တ္လ်က္ ေခါင္းငိုက္စုိက္ႏွင့္ တလွမ္းခ်င္း လာေနေသာ ေမာင္ခ်စ္သည္ “ဧ၀ံေမသုတံ ဧကံသမယံ”ဟု တတြတ္တြတ္ ရြတ္လ်က္ရွိ၏။
ေဆးတအုိးကၽြမ္းေလာက္အၾကာတြင္ အေရွ႕သုိ႔လွမ္းၾကည့္လုိက္ရာ ပန္းပုဆရာႀကီး ဦးေအာင္ခ်ာ ကနားဖ်င္းထဲ၌ ေက်ာင္းသား သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၀ိုင္းအုံေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ မိမိသည္လည္း အေၾကာင္းကို သိလုိေသာေၾကာင့္ ေျပးသြားတုိး၀င္ၾကည့္႐ႈေလ၏။
ဦးေအာင္ခ်ာသည္ ဆင္စြယ္မင္းသမီး႐ုပ္ကေလးတခုကို ထုလ်က္ရွိ၏။ ထုလုပ္စျဖစ္၍ ႐ုပ္လုံးေပၚ ႐ုံမွ်ပင္ရွိေသးေသာ္လည္း အ႐ုပ္ကေလးမွာ ႏြဲ႔ေနာင္းျဖဴေဖြး ခ်စ္စရာကေလး ျဖစ္ေပ၏။ အတန္ ၾကာေသာအခါ ေမာင္ေထြး၊ ေမာင္ေခြး၊ ဖုိးစံ၊ ဖုိးလွတို႔တစု ထျပန္သြားေလ၏။ ေမာင္ခ်စ္ကား ေျမႀကီးေပၚတြင္ဒူးေထာက္၍ ကြပ္ပ်စ္ခါးပန္းတြင္ ေမးတင္ၿပီးလွ်င္ အေငးသားၾကည့္လ်က္ပင္ ရွိ ေသး၏။

“ဘႀကီးေအာင္ ဒီမင္းသမီး ႐ုပ္ကေလးကို ဘယ္သူ႔ေပးဖုိ႔ ထုေနတာလဲဟင္” ဟု မ်က္စိကေလး ေပကလတ္လုပ္၍ ေမးေလ၏။ ေဆာက္ပုတ္ႏွင့္ ေဆာက္ကေလးကို အသာခ်၍ ေဆာက္ပုံးထဲတြင္ ေဆးလိပ္တုိကို စမ္းေနေသာ ဦးေအာင္ခ်ာက
“ငါ့တူ လုိခ်င္လုိ႔လား၊ ေငြတစ္က်ပ္ယူခဲ့ရင္ ဘႀကီးေပးမယ္သိလား” ဟု အမွတ္မဲ့ေျပာလုိက္ေသာအခါ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ရင္း ေခါင္းကုတ္လ်က္
“ေငြတစ္က်ပ္ဆိုတာ ဘယ္ႏွျပားလဲ ဘႀကီးေအာင္ရဲ႕” ဟု ေမးျပန္ေလ၏။ ပန္းပုဆရာႀကီးလည္း ေဆးလိပ္ကို ခ်၍ လက္ဖ၀ါးႏွစ္ဖက္ကို ေထာင္ျပလ်က္

“ဆယ္ျပား ဆယ္ျပား ေျခာက္ခါ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေလးျပားထည့္၊ ေပါင္းေျခာက္ဆယ့္နဲ႔ ေလးျပား၊ အဲသေလာက္ကို တစ္က်ပ္ေခၚတယ္။ ၾကားလား”

ဟု ကေလးသူငယ္မ်ားကို ခ်စ္ခင္ေသာ ၀ါသနာရွိသည့္အတုိင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျခဟန္လက္ ဟန္ႏွင့္ ရွင္းလင္း ေျပာျပေလ၏။
“၆၄ ျပားေပးရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအ႐ုပ္ေလးကို တကယ္ပဲရမလား၊ ေနာက္ေတာ့ မညာနဲ႔ေနာ္ ဘႀကီး ေအာင္” ဟုေျပာရင္း ေသွ်ာင္ဆံၿမိတ္ကေလးကို ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္ ပတ္ရစ္လ်က္ အိမ္ရွိရာသုိ႔ ရႊင္လန္း ၀မ္းေျမာက္စြာ ခုန္ေပါက္ ေျပးလႊားသြားေလ၏။

ေမာင္ခ်စ္သည္ ေန႔လယ္ခ်ိန္ေက်ာင္းတြင္ မုန္႔၀ယ္စားဖုိ႔ရန္ မိခင္ေပးလုိက္ေသာ တစ္ျပား၊ တစ္ျပား ေသာအသျပာကို မသုံးရက္၊ မစြဲရက္ဘဲ အက်ႌသင္ပုန္းေခါင္းတြင္ အေပါက္ငယ္ေဖာက္၍ စုထား သည္မွာ ေျခာက္ျပားမွ်ရေလ၏။ တစ္ထႊာမွ်က်ယ္ေသာ မိမိ၀မ္းေခါင္းသမုဒၵရာအတြက္မူကား ေန႔ ဆြမ္းစား ကလတက္ေခါက္တြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးေခမာေ၀ေသာ ငွက္ေပ်ာသီးတလုံးႏွင့္ ေက်နပ္ ဖူလုံလ်က္ ရွိေလ၏။
ဆင္စြယ္႐ုပ္ကေလးသည္ တေန႔တျခား သားနားေၾကာ့ရွင္း၍ လာ၏။ သြားကေလးမ်ား ေပၚလု မတတ္ရွိေအာင္ ျပံဳးလုိက္ရန္ဟန္ျပင္ေနေသာအသြင္သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ညအခ်ိန္တြင္ပင္ လည္း ေမာင္ခ်စ္မ်က္လုံးတြင္းမွမထြက္။ ၾကည့္ရပါမ်ားေလ အ႐ုပ္ကေလးမွာ လွလာေလ၊ လုိခ်င္ စိတ္ပြားလာေလျဖစ္ရကား တေန႔မွ တစ္ျပားတစ္ျပားစုရသည္ကို အလြန္ဖင့္ေလ ၾကန္႔ၾကာသည္ဟု သိလာေလ၏။ ပိုက္ဆံရလြန္းလုိ၍ ဥပုသ္ေန႔မ်ားကုိပင္ စာသင္ရက္ ျဖစ္ပါေစေတာ့ဟု ဆုေတာင္း မိ၏။ တေပါက္တလမ္းက ဘယ္နည္းႏွင့္ပုိက္ဆံရေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမည္နည္းဟု ၾကံစည္ျပန္၏။

ထုိစဥ္အခါက ကမာၻစစ္ႀကီးအတြင္း ျဖစ္၍ ေက်ာက္တံအလြန္ရွား၏။ ေမာင္ခ်စ္သည္ အစ္ကိုႀကီး ကိုသစ္၏ေက်ာက္သင္ပုန္းကြဲမ်ားကို ေညာင္ေရအုိးစင္မွယူ၍ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မေရွာင္ မိႈင္း တလူလူထြက္ေနေသာ ေရနံဆီမီးခြက္ႀကီးကိုထြန္းညိႇလ်က္ ခၽြန္တက္ေသာ ဖဲထီးသံေခ်ာင္းျဖင့္ ေက်ာက္တံ တုိက္ေလ ၏။ ေက်ာက္တံေရာင္း၍ ပိုက္ဆံေျခာက္ျပားရ၏။ ေက်ာင္းသားႀကီး ဖုိးေတ က အႏိုင္က်င့္၍ မေပးဘဲထားေသာ အေႂကြးတစ္ျပားအတြက္ ေတြးမိတုိင္း ေဆြးမိ၏။
တစ္ဆယ့္ႏွစ္ျပားမွ်ရလာေသာအခါ အက်ႌသင္ပုန္းေခါင္းမွာ မဆံ့ၿပီျဖစ္၍ ႏွစ္ဖက္ ပိတ္ၾကေသာင္း ၀ါးတဆစ္တြင္ ထိပ္က အေပါက္ေဖာက္ကာ ေ၀လေခါင္း၊ ေဂ်ာ့ေခါင္း၊ နတ္ဖုိးခၽြန္ စေသာ တံဆိပ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးခတ္ႏွိပ္သည့္ ေၾကးျပား တဆယ့္ႏွစ္ျပားတိတိကို သြင္းေလွာင္ သိုမွီးထားေလ၏။ ႏွစ္ဆန္း တရက္ေန႔တြင္ ေဒြးေလးညိဳ ခ်စ္စႏိုး၍ေပးေသာ သူငယ္ေဖာ္ ေမာင္ေထြးက အလုိက္ႏွစ္ျပားေပး၍ ပိုက္ဆံခ်င္းလဲစဥ္ မလဲရက္ဘဲတြယ္တာခဲ့သည့္ ထုံးအမွတ္ႏွင့္ ေဒါင္းပိုက္ဆံကေလးကိုလည္း ဖ်ာေအာက္မွထုတ္ယူ၍ ေၾကးျပားအေဖာ္မ်ားရွိရာ ေၾကးတိုက္တြင္းသုိ႔ သြတ္သြင္းလုိက္ေလ၏။ ေၾကးျပားအေရအတြက္ကုိလည္း ၀ါးေၾကာတြင္ စူးျဖင့္ျခစ္၍ မွတ္ထားေလ၏။

“ပဲဟင္းခ်က္တဲ့ေန႔က တစ္ျပား၊ ဘႀကီးထူး ကၽြဲေပ်ာက္တဲ့ ေန႔က တစ္ျပား” စသည္ျဖင့္ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားကို ခ်ဳိးကာခ်ဳိးကာ ပိုက္ဆံစာရင္း တြက္ရ၊ စစ္ရသည္မွာ ေန႔ စဥ္ႏွင့္ အမွ်ျဖစ္၏။ ေရတံေလွ်ာက္ထဲမွာ ထားရေကာင္းႏိုးႏိုး၊ သေဘၤာၾကမ္းေပၚတြင္ ၀ွက္ထားရ လွ်င္ လုံႏိုးႏိုးႏွင့္ ပိုက္ဆံဘူးေနရာၾကပ္ေျပာင္းရသည္မွာလည္း အေမာပင္ ျဖစ္၏။ အ႐ုပ္ကေလးကို ရလွ်င္ ထည့္ထားဖုိ႔ရန္ ထန္းရြက္ဖာေခ်ာကေလးကို အမ်ဳိးမ်ဳိးျပဳျပင္ဆင္ယင္ မြမ္းမံရသည္မွာလည္း မအားပင္ ျဖစ္ေလ၏။
ေစ်းသည္ ေဒၚခါဥ၏ေတာင္းနီးထဲ၌ အေငြ႔ေထာင္းေထာင္းႏွင့္ ေကာက္ဦးငခ်ိပ္ေပါင္းကို ျမင္ရေသာ အခါ သြားရည္ယိုမိ၏။ သုိ႔ပါေသာ္လည္း ၀ယ္မွရေသာ သေရစာတို႔ကို သပိတ္ေမွာက္ေလ၏။ သူ ငယ္ေဖာ္တို႔ ဖန္ဒိုး၀ယ္၍ ေဂၚလီ႐ိုက္ေသာအခါ ကေလးတို႔ဘ၀ အမ်ားနည္းတူ ကစားလုိပါေသာ္ လည္း မိမိတြင္ရွိရင္းစြဲ စည္ပတ္သံေခြ အေဟာင္းႀကီးကို ေက်ာင္း၀ိုင္းပတ္လည္တြင္ လွည့္ပတ္ ႐ိုက္လ်က္ တေယာက္ထီးတည္း ေက်နပ္တင္းတိမ္ ရေလေတာ့၏။ သုိ႔ျဖင့္ တျပားတုိးလွ်င္ တမ်ဳိး ၀မ္းသာလ်က္ စုေဆာင္းလာခဲ့ရာ ပိုက္ဆံသုံးဆယ့္ေလးျပား ပိုက္မိေသာ ေန႔သို႔ ေရာက္လာေလ သတည္း။

ညေနေလးနာရီ ေက်ာင္းလႊတ္ေခါင္းေလာင္းသံသည္ ေမာင္ခ်စ္၏ႏွလုံးေသြးကို ႏိႈးဆြလုိက္ေလ၏။ ဘုရားရွိခိုးဆုံးခါနီး “အာမ” ဟုဆိုမိလွ်င္ပင္ “ဘေႏၲ” ကိုမေစာင့္ႏုိင္ဘဲ ထ၍ေျပးေလရာ အေစာင့္ ကိုရင္ႀကီးတပါးက အရင္လုိရေကာင္းလားဟူ၍ ထိပ္ကို ေဂါင္ေဂါင္ျမည္ေအာင္ ေခါက္လုိက္၏။ အမႈမထားမိ။ လမ္းတြင္ ခလုတ္တိုက္ ၍ ေျခမကြဲသြားေသာ္လည္း နာရမွန္းမသိ။ ဦးေအာင္ခ်ာ့ ကနားဖ်င္းနားေရာက္ေသာအခါ အတင္းတိုး၀င္သြားေလ၏။ ေဖာ့ဦးထုပ္ကို ေဆာင္း၊ ေဘာင္းဘီအျပာကို ၀တ္လ်က္ ကြပ္ပ်စ္ထက္တြင္အခံ့သားထုိင္ရင္း မင္းသမီး႐ုပ္ကေလးကုိ ဘယ္ျပန္ ညာျပန္ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ကိုင္တြယ္ၾကည့္႐ႈေနေသာ လူႀကီးတေယာက္ကို ျမင္မွသာ ကိုယ္အရွိန္ သတ္၍ ေျပာေနၾကေသာ စကားကို ၾကားမိေလေတာ့၏။

“ဘယ့္ႏွယ္လဲ ဆရာႀကီးရဲ႕၊ က်ဳပ္ေျပာတဲ့ အဖုိးနဲ႔ပဲ ေပးလုိက္မယ္မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အရပ္မွာ ဒီအ႐ုပ္ကေလးနဲ႔တန္တဲ့ အိမ္တအိမ္မွမရွိပါဘူး။ ၀ယ္ႏိုင္မယ့္ လူလည္းရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး”
“မွန္ပါ။ ၀န္ေထာက္မင္းဖုိ႔ဆုိရင္ေတာ့ အလကားေတာင္းလည္း ေပးရမွာပါပဲ။ ႏို႔ေပမယ့္ အေခ်ာ သပ္အမႊမ္းတင္ဖုိ႔ေလး၊ ငါးရက္ေလာက္ ဆိုင္းေစခ်င္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ၿပီးခ်င္း ၀န္ေထာက္မင္းတုိ႔ဆီ ကို လာၿပီး ပို႔ပါမယ္”
ထုိမွ်ကိုၾကားရလွ်င္ပင္ ေမာင္ခ်စ္၏အသည္းႏွလုံး အူသိမ္၊ အူမတို႔သည္ ေႂကြက်မတတ္ ျဖစ္ေလ ၏။ အ႐ုပ္ကေလးကို အတင္းလု၍ေျပးလုိေသာ စိတ္ေပၚလာေသာ္လည္း ၀န္ေထာက္မင္းဟု ၾကား ရ႐ုံမွ်ႏွင့္ပင္ ရင္ဒူးတုန္ေနရေသာ ေမာင္ခ်စ္မွာ အဘယ္သုိ႔ ၀ံ့ရဲပါအံ့နည္း။ ခါးၾကားက ေျခာက္လုံး ျပဴးေသနတ္သည္လည္း ေမာင္ခ်စ္၏အၾကံကို သိသည့္အလား ေမာင္ခ်စ္ဆီသို႔ စိမ္းစိမ္းလွည့္၍ ေျခာက္လွန္႔ေမာင္းႏွင္ ေလ၏။
၀ဲလာေသာ မ်က္ရည္ကို ႏုိင္ႏုိင္ထိန္း၍ မိမိဘက္သုိ႔ ေက်ာခုိင္းေနေသာ ဆင္စြယ္ေဒ၀ီကေလးအား ေနာက္ဆုံး ၾကည့္ၾကည့္လ်က္ ထြက္လာေလ၏။ လမ္းၾကားငယ္တခုအတြင္းမွ

“ဟိုေကာင္ကေလး ညိဳတိုတို၊ တုိ႔ကိုႀကိဳက္လုိ႔ ငို၊ နင္ငိုေပမယ့္ အလကား တို႔အေမက မေပးစား”
ဟု ထြက္ေပၚလာေသာ ေတးသံသည္ ေတးဆိုသူအား ႏွလုံးပြားဖြယ္ပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေမာင္ခ်စ္ ၏ ႏွလုံးသားကိုကား ဓားပါးႏွင့္ မႊန္းလိုက္ေလေတာ့သတည္း။
တဆယ့္ငါးရက္မွ်ၾကာေသာအခါ ေခါင္းထက္တြင္ တဘက္ကိုယ္စီ တင္ထားေသာ မိန္းမႀကီး တစု ႏွင့္ ေယာက်္ားႀကီးတေယာက္တုိ႔ ေမာင္ခ်စ္တို႔ ၏ ေျခာက္ေသြ႔ေသာ ျခံ ကေလး အတြင္းသို႔ ၀င္သြား သည္ကို ျမင္ရပါသည္။ အိမ္ေရွ႕ ေခြးကတက္ကို တက္မိလွ်င္ပင္ တုိင္ဖုံးနား၌ မ်က္ရည္စက္လက္ ဦးဆံဖားလ်ားႏွင့္ထုိင္ေနေသာ မိန္းမတဦး သည္ ေယာက်္ားႀကီး၏ ေျခစုံကိုေျပးဖက္လ်က္

 “အမယ္ေလး ကိုရင္ေအာင္ရဲ႕၊ ေမာင္ခ်စ္ျဖစ္ပ်က္ပုံေတြ ျမင္၀ံ့ေသးရဲ႕လားရွင့္၊ ေမာင္ခ်စ္ေရ အေမ့ သားႀကီးရဲ႕၊ အေမ လုိက္ခဲ့မယ္ကြယ့္ေနာ္ ဟီးဟီး” ဟု ဟစ္ေအာ္ေျပာဆို ငိုေႂကြးျမည္းတမ္းေလ ၏။ ဦးေအာင္ခ်ာလည္း ေမာင္ခ်စ္ အေလာင္းနားတြင္ မလႈပ္မယွက္ ထုိင္ေနေသာ ေမာင္ခ်စ္ ဖခင္ အား..

“ဘယ့္ႏွယ္ျဖစ္ရတာလဲ ေမာင္ဖုိးေငြရဲ႕၊ ကိုရင္လည္း ၿမိဳ႔တက္သြားတာ ဆယ့္ေလးငါးရက္ ၾကာသြား လုိ႔ ဘာသတင္းမွမၾကားမိဘူး။ အခု ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ အိမ္မွာ ထုိင္ေတာင္မထိုင္ခဲ့ဘဲ ေျပး လာခဲ့တာပဲကြယ့္” ဟု ေျပာေလ၏။
“ကုိယ္ရင္ရယ္၊ ဘာေရာဂါရယ္လုိ႔လည္း မေျပာတတ္ပါဘူး။ တမိႈင္မိႈင္၊ တေတြေတြနဲ႔ ထမင္းမစား ဟင္းမစား၊ တခါတေလ သူ႔အေမေကၽြးလို႔ ဆန္ျပဳတ္ကေလး တဇြန္းေလာက္ ၀င္သြားေပမယ့္ ခ်က္ ခ်င္းအန္ပစ္လုိက္တာပဲ။ ပေယာဂဆိုလို႔ ဆရာၾသ ေခၚျပပါလည္း ဘာမွမထူးျခားပါဘူး။ ကေလးကို ညႇဥ္းဆဲသလုိသာ ျဖစ္ေန တာပဲ။ ေမးလုိ႔လည္း မေျပာဘူး။ မေန႔ညကေတာ့ သူ႔အေမကုိ ေခၚၿပီး သူစုထားတဲ့ ပိုက္ဆံ ငါးမူးႏွစ္ျပားကို သူ႔ဆရာေတာ္ကို လွဴလုိက္ပါလုိ႔ မွာၿပီးေတာ့ ကုိရင္ေအာင္ ကို ေမးတာပဲ။ ၿမိဳ႕သြားတယ္လုိ႔ ေျပာေတာ့ အတန္ၾကာၾကာ ဘာမွ်မေျပာဘဲ ေမာေနၿပီး ဘႀကီးေအာင္ ညာတယ္လုိ႔ မပီတပီေျပာရင္း အသက္ေပ်ာက္ သြားတာပဲ” ဟုေျပာ၍ လုံခ်ည္စျဖင့္ မ်က္ရည္ သုတ္ ေလ၏။ ဦးေအာင္ခ်ာလည္း စဥ္းစား၍ အေၾကာင္းရင္းကိုရိပ္မိေသာအခါ မ်က္ႏွာညိႇဳးငယ္၍ သြား ေလေတာ့သတည္း။

ယခုအခါတြင္ကား ရြာကေလး၏အေနာက္ဘက္ ႏြားစားက်က္အနီး ထိန္ပင္ႀကီး ေတာင္ယြန္းရွိ သခ်ဳႋင္းကုန္းထက္တြင္ ထီးတည္းေသာ အုတ္ဂူကေလးတခုကို ေတြ႔ႏုိင္ပါ သည္။ အခ်စ္ဂူဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ ေမာင္ခ်စ္ဂူဟူ၍လည္းေကာင္း အမည္ႏွစ္မ်ဳိးျဖင့္ေခၚၾကရာ မည္သည္ကို အမွန္ဟူ ၍မေျပာႏုိင္ပါ။ ဂူကေလး၏ အေရွ႕မ်က္ႏွာ လိုဏ္ေပါက္ကေလးထဲတြင္ ကၽြဲေက်ာင္းသား၊ ႏြား ေက်ာင္းသားတို႔၏လက္ခ်က္ေၾကာင့္ က်ဳိးပဲ့ပ်က္စီးေနေသာအ႐ုပ္ကေလး တစုံကို ေတြ႔ႏိုင္ပါေသးသည္။ လုိဏ္၀အဂၤေတတြင္ သြင္းႏွံထားေသာ ေက်ာက္ျပားငယ္ထက္တြင္ကား “လုိ၍မရေသာ ဆင္းရဲ” ဟု စာတန္းထုိးထားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ဘုိးေအအား ေမးျမန္းၾကည့္ရာ သုံးႏွစ္ေလာက္ က ပ်ံေတာ္မူသြားေသာ ေတာထြက္ႀကီးဦးဣႏၵ၏လက္ရာျဖစ္သည္ဟု သာမန္မွ်သာသိရပါ သတည္း။

 
မင္းသု၀ဏ္